InZicht Twente biedt handvaten om samen ouders te blijven

‘Zie elkaar als collega-ouder in plaats van ex-partner’

‘Wat is er met mijn kind?’. Met die vraag melden veel ouders zich bij InZicht Twente, praktijk voor gezinshulpverlening. Maar de behandelaars kijken hier nooit alleen naar een kind of jongere, het hele gezin er omheen doet er ook toe. Als de problemen voortkomen uit een scheiding, kunnen ouders bij InZicht hulp krijgen om ondanks de relatiebreuk samen wél goede ouders te blijven. 

Gezinsbehandelaars Martine Koopman en Gerdien ten Hove begeleiden bij InZicht ouders in het programma Ouderschap Blijft. ‘De titel zegt het al: hiermee kunnen mensen leren om zich niet te focussen op hun onderlinge strijd maar de kinderen centraal te stellen’. En het mooie is, merken de twee, dat bijna alle ouders goed te motiveren zijn om dingen anders te doen als het om het welzijn en de rust van hun kinderen gaat. 

Want vaak hebben ouders zelf ook niet eens in de gaten hoe hun relatieperikelen doorwerken op de kinderen. ‘Vaak worden kinderen hier aangemeld omdat ze slechte cijfers halen op school of probleemgedrag vertonen, soms met de vraag om een diagnose. Maar wij geven nooit een diagnose als we niet de hele gezinssituatie in kaart hebben. En bij een scheiding blijkt dan vaak dat ouders zelf óók wat te doen hebben’, vertelt GZ-psycholoog Marit Vasterink van InZicht.

Martine en Gerdien praten als ze een Ouderschap Blijft-traject doen altijd met beide ouders. ‘We kiezen nooit partij. Daarom houden we de gesprekken bij ons op kantoor, op neutraal terrein. Er zijn ook vier gesprekken met de kinderen, want het is belangrijk om te horen hoe zij het ervaren’. 

De beide gezinsbehandelaars zien in de praktijk dat mensen bij een scheiding zo vastzitten in hun eigen verdriet of woede, dat ze moeilijk op een rustige manier afspraken kunnen maken. ‘Wij houden ze een spiegel voor. Als iemand emotioneel wordt, zit daar vaak een wens achter. Als je bijvoorbeeld woedend wordt omdat je ex weer eens te laat komt kan je ruzie gaan maken, maar je kunt ook rustig vertellen wat je graag zou willen en dan afspraken maken’, legt Gerdien uit.

En al wordt er niks hardop gezegd, dan kan er onbewust non-verbaal toch veel worden gecommuniceerd. Martine: ‘Vaak hebben mensen dat niet eens in de gaten. Dan zeggen ze: ja prima, maar ondertussen stralen ze heel wat anders uit. Kinderen pikken dat meteen op. Wij houden mensen een spiegel voor en laten hen nadenken. Wat gebeurt hier nu, waar komt dat vandaan, wat zou je echt willen?’. 

Gemiddeld duurt een traject negen maanden. De gezinsbehandelaars zien in de praktijk dat mensen gemotiveerd raken als ze er echt iets aan kunnen doen om hun kinderen zo goed mogelijk door deze lastige periode te loodsen. Bijvoorbeeld door kinderen een mooi weekend bij papa te gunnen.

Hoe belangrijk dat is, weet psychologe Marit uit de praktijk. ‘Een kind houdt van beide ouders. Als één van de twee of beiden slecht praten of uithoren over de ander, durven ze bijna niet meer te delen dat ze het bij de andere ouder ook leuk hebben. Ze voelen zich emotioneel niet veilig en komen in een loyaliteitsconflict. Maar als ouders ondanks alle emoties geen ruzie maken en het belang van de kinderen voor ogen houden, hoeft een scheiding niet traumatisch te zijn. En daar heb je zelf een groot aandeel in, al is dat lastig’.

Martine en Gerdien hopen dat meer ouders gebruik maken van Ouderschap Blijft voordat de scheiding uit de hand loopt en een rustig gesprek bijna onmogelijk is geworden. ‘Want als ouders samen afspraken kunnen maken voordat de communicatie is ontspoord is dat zowel voor henzelf als voor de kinderen beter’.